Het was een memorabele avond.

Met z’n beiden ben je zoveel jaar getrouwd en als je wat te vieren hebt dan moet je dat doen. Je weet immers maar nooit. De beste levensloopregeling is volgens ons het niet uitstellen van wat je per heden kunt doen. Later is immers te laat. Voor sommige stellen is een huwelijksdag een contract bespreking: gaan we verder met elkaar of nemen we afscheid? Daar doen wij niet aan mee.

Omdat onze jongste dochter omstreeks dezelfde tijd al weer 18 wordt en haar vrienden en vriendinnen verwacht, maken wij alvast maar plaats. Vooraf hebben we al een plekje gereserveerd in ons favoriete restaurant.
We hoorden echter dezelfde middag al, dat die dag in het restaurant een bruiloft gevierd zou worden van een jong stel waarvan de bruidegom ernstig ziek is. Maar toch nog graag in het huwelijk wil treden met zijn verloofde.
Dat geeft je toch maar te denken als je met zijn beiden al vele jaren bent gehuwd zonder al te grote tegenslagen. En je je toch wel bezwaard voelt als je door de zaal met gasten naar het nabij gelegen eetgedeelte loopt.

Als ervaren echtelieden zetten we ons aan onze tafel en laten we ons het eten en de wijn goed smaken. In de ontvangstruimte strijkt ondertussen een jong stel neer waarvan de vrouw zich wat nerveus gedraagt.
De man bestelt als aperitiefje een kopje koffie (….). Halverwege het diner verschijnt de serveerster aan hun tafel met een mooie fles mousserende wijn. Misschien wel een echte champagne of prosecco?
Zoals het hoort laat ze de man het etiket zien, maar blijkbaar is hij verziend want de vrouw vraagt of hij het etiket wel goed gezien heeft. Aandachtig slaat hij aan het lezen.
Met enige vertraging is zijn reactie: "ja,,,, dat wil ik graag". Blijkt dat ze een huwelijksaanzoek op het etiket heeft aangebracht. Wat je aansluitend dan verwacht, op zijn minst een zoen, blijft echter uit. Dat gaat ‘m niet worden weet je feilloos.